انگشتی که تا قعر این قصه تلخ است

راهرو ۱۶ غرفه ۲۳ انتشارات داستانسرا

شعرکوتاه چرایی و آسیب ها (روزنامه اطلاعات

سامان بختیاری

خبر انتشار مجموعه شعر سامان بختیاری

نقدی بر شترها از فینیقیه شیشه آورده اند

نقدی بر کتاب جلیل صفربیگی در روزنامه اطلاعات

در روزنامه اطلاعات

 نقدی بر مجموعه حسین شکربیگی

برای بردیا و برنا که نه امید عصا شدنشان را دارم و نه می خواهم دیواری باشند که در

سایه اش بنشینم تنها خوش باشند و خوشبخت .با شاد باش نوروز ۹۰

سپرده ام خودکار بیاورند تا کلمات را بخوابانم

نبض این سطر را ببندم به نوسان جوهر

بعد ساده بگویم :

می بینید ، زندگی در یک سطر هم شدنی است

دیر وقتی است جا مانده ام از کاغذ و هر چه کلمه می پوشم باز سردم است

به پسرانم سپرده ام

شبها که به خانه می آیند

آهسته تر گریه کنند

تا شعر آسوده تر بمیرد .

از رودخانه  برگشتند

با قلابی بر دوش و

ماهی گیری در آغوش

بگذارید بگذرد.

در خیابان روبرو دستی از دستی جدا می شود .بعضی ها به عشق زل می زنند و

مرگ توی سر بعضی ها راه می رود

در خیابان روبرو . بگذارید این خیابان خیابان باشد با همین درختان معصوم . با همین عابران آواره با همین دخترکانی که هر روز خودشان  را به رنگی در آغوشی می خوابانند .

در خیابان روبرو کلمات بر کارتن می خوابند و با کشیدن بهمن کوچک پیروزیشان را دود می کنند.

بگذارید این خیابان  خیابان بماند .و کفشها صاحبانشان  را به پیش ببرند

بگذارید کودکان وق بزنند .

و در حسرت بستنی مادرانشان رابلیسند.

 در خت برود بهار بیاورد .زمستان سقط کند و ایستگاه اتوبوس مسافرش را

به خواب بعد از کار روزانه برساند.

کلمات محدب بشود زایمان بکنند.

.

بگذارید خیابان راه خودش را برود تا اضلاع هندسی آن چشم اندازی باشد برای رفتگان .

جملات از خواب برخیزند و در صفوف فشرده، نان فرزندانشان را به خون بزنند.

این خیابان اگر نباشد خیلی چیزها عوض می شود .پنجره رنگ می بازد

کلمات منحنی می شوند .فرسوده می روند تا پستوی خانه حناق می گیرند .

پس بگذارید این خیابان خیابان بماند.

سهمی از جنگل

سهمی از شالیزار

سهمی از استوای معتدل دلداگی

اصلن تمامش به نام شما

از آرامش

از خواب  

و شاعرانه تا زندگی  دویدن

برای شما               همه و همه

تنها جنگ را برای ما بگذارید

و خیره شدن در چشمان منقلب سربازان  جوخه ی اعدام

تنها صدای خس خس خمپاره برای ما و از ترس مرگ از سوراخی به سوراخی خزیدن

زنجیرهایتان را بفرستید پاهایمان عادت دارد

چشمانمان به پنجره میلی ندارد  دیوارها را پست کنید . 

در سرزمین ما هنوز ابتدای خلقت است

و آدمها برای آب از غار بیرون می زنند

ما اینجا برای اکسیژن غوغا داریم برای یک نفس راحت مردن

برای نوشیدن خردل روزانه در صف گاز سر می بریم خویش را

برای تملک آزادی هنوز سر می بریم نیاکانمان را

و بازار میله اینجا داغ است .

 داغ

سهمی از تمام دنیا به نام شما

سهمی از تمام قفس به نام ما

ما نوزادان جهان سومی عادت داریم

به ترس

به شب ادراری شاعرانه

همه چیز از اول

سبزها را به درختان برگردانید

پاهای رفته را به تخت خواب

کسی نه راست برود نه چپ .

به دیوار ها تنها آجر بچسبانید                    تنها پنجره

بگذارید دست باد برای شانه زدن آزاد باشد                     بر شانه های کسی پا نشوید .

در کوچه هر چه می خواهد باشد  از لبخندی کج چا مانده بر پوستری رنگی خبری نباشد .

همه چیز از اول

. مرگ را به کناری بغلطانید واین سفید  را از روی زندگی بردارید .

بازی تمام نه    دوباره از اول

 من سوختم قبول نیست شما هم نسوزید

آدمها را به خانه خانه را به آدمها              خیابان نفس راحتی بکشد

روز خوبی داشته باشید" .به هم بگویید  با کلاهی که از سر بر

این سرهای معلق را ببوسیم

و بی خیال بگذریم از زخمی که در جمجمه شان لبخند می زند .

 می توانیم دوستان خوبی باشیم

می بینید به همین راحتی

آب از تکان خوردن جا می ماند.

 سامان بختیاری در شعر ایلام

سامان بختیاری در پیاده رو

کتم برای فرزندانی که دست کلمات را بگیرند و به هوا خوری ببرند

بشقابم ، به یاد گرسنگان آفریقا

در این 90متری بی اتفاق صدایی نیست

جز کفشهای همسایه که سطل زباله را به خیابان می رساند.

دیگر خیالم راحت است

لمیده بر کاناپه . روزنه ها را می پوشانم

با استنشاق کلمات ، آرام چشم می بندم

در این 90 متری بی روزن

چه شبها که خندیدیم چه شبها که نخدیدیم

فردا تیتر اخبار :

" شاعران پیش از آنکه به دنیا بیایند ، به دنیا می آیند ؟"

در این 90 متری بی اتفاق

همه ی ما به مرگ معتادیم و ترک کردنش کار سختی است .

از  امتداد بارانهای متمادی  ....

..

.

.

دستهایمان  چتر نشد

چه توفانها که از انداممان بالا کشید     چه توفانها

ما همیشه در زنانمان خوابیدیم و فرزندانمان از عصا شدن چقدر فاصله گرفتند .

ما همیشه تکیه کردیم بی آنکه زیر پایمان سفت باشد .

این دریای به راه افتاده آبستن است

از این خیابانها جز راهی کشیده تا دور انتظاری نیست

از این درختان جز تحمل برگها بر گرده انتظاری نیست

از این مردم

از این مردم ....

آخ از این مردم .

من به امتداد انگشت اشاره ی کودکم می اندیشم

به ساحلی دور تر از این دریای گیج

نعشی که به دوش می کشیم انسان است بیهوده به گور نسپاریمش

مرگ گاهی اتفاقی روی پایمان می نشیند

گاهی در خوردن بستنی لیسمان می زند

و گاهی بی آنکه بخواهیم

با ما عکسی فوری می گیرد .

تند انتخاب کردنها و انتخاب نکردنها و چشم به دور داشتنهایی که بیهوده شد . شاید اگر که شاعر در بازی رنگارنگ سیاست مات نمی شد . برای این ۴ ماه نبوده ،می شد خود را سرزنش نکرد . باور کنید نبودن کنار شما سخت ترین درد است .

ما آدمها

ما آدمها از ترس تنهایی راه می رویم

قدم می زنیم و سوت زنان خیابان را در چشمهایمان هضم می کنیم

گاهی قاطی هم روزنامه می خوانیم و حتا اگر لازم شد

شعار می دهیم و راه پیمایی می کنیم تا وزنمان کنترل بشود .

بعضی وقتها نگاهمان خالی می شود

و تازه می فهمیم که قرار است بمیریم .

حتا از پشت عینک ترس از صورتمان بالا می کشد

و در پشت پلکمان جان می گیرد

ما آدمها وقتی با هم هستیم  تازه تنهایی در ته ذهنمان جا خوش می کند

و آن وقت قدم می زنیم و تند و تند با هم بودن را تکرار می کنیم .

 فردا باشم

می خواهم فرداباشم  

تا از زنم تغذیه کنم

 می خواهم فرداهای فردا هم باشم

 تا خیس بخورم از کودکم

 می خواهم فرداهای فرداتر هم باشم

 تا جای من در صف نان خالی نباشد

 شما تاکنون خالی مرا شنیده اید

می خواهم فرداهای

 فرداهای

فرداهای

فرداها....

 زندگی کار سختی نیست

  کلمات را از راست به چپ بغلتانی و  

بعد عینکت را روزی سه وعده  ها   کنی

از دودمانت به دود سیگاری بسنده کنی .

میان این همه آدم خالی بروی و خالی برگردی .

 و سعی کنی شبیه تر بشوی به چشمهایشان با همین ارتفاع مشخص .

شب ها برای خوابیدن تبصره بگیری از قرص .

آن وقت میبینی

سامان بختیاری شدن کار سختی نیست .

جنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــگ

خیابان راست

آدمها راست تر

فقط نمی دانم چرا این خون دارد از سرم می رود.

و رگانم عق می زنند تا من تهی بشوم از تو  از هر چه پیش از این بوده .

این سنگفرش حامله نه عابری سقط می کند و نه آفتابی از تنش در می آورد.

همیشه همین بوده این خیابان

همان راه مشجر از تیرهای برق .

کاری از تو بر نمی آید  جز اینکه در نقش پا باشی

پس ستون باشی تا  نیافتی

کاش تورا می کشتم  پیش از آنکه زخمی در سرت زایمان کند.

پیش از آنکه چهره ی محدبت لبخندی بشود جاری .

چقدر مسخره است !

تو از این جنگ چند ساله با هر دو پای سالم با هر دو دست سالم با مغزی سالم گذشتی .

کاش تو را پیش از اینها می کشتم .

تو ضد چه بمبهایی که نبودی

ضد چه آتشهایی که از چشمهای این خیابان می وزید.

ضد چه فحشایی که از ته ته یک دانه گندم برای نان شدن می تراوید.

کاش پیش از این می کشتمت که امروز

دردی در دلم لانه نگیرد  که چرا؟

اشتب--------- اه ی

با خودم اشتباه شده ام

یعنی چیزی که پیش از این چشمم بود

حالا داشت کم کم راهی می شد بدتر از رود.

یا دستی که همیشه گریه می کرد تا بتواند کلمات را بلرزاند

امروز خالی کسی را بغل می کند که من هستم .

شلوارم

شلوارم را که می پوشم ، پا نیستم

دیگر حتا دلی گرم برای نامهایی ساده در من نیست

و هر چه بلند تر جیغ می کشم

خفه تر از سیاه چاله های  کهکشانی گم می شوم

می ترسم

شبها که تخت بر درازی من پا می کشد

سلام  می دانم که نبودم  اما  آمده ام که بمانم  پس مرا بخوانید . تنهایی می ترسم . حتا از

خودم . (قربانتان   سامان )

بهار   ا   نه

از می پوشم

از می خزم از خاک

از دشتی که دیوانه شد

از پرندگانی که بال می زنند در من      در من بال میزنند

تا جنسیت درخت .

کوچه ای که در من می وزد  هر ساله عاشقیتان را می بیند

با من ابر حامله ایست

و دست به هر رودی که می کشم طغیانی می شود زیبا

من

عمو نوروز کوچکی هستم غریب .

زنگ آخرجهان مجموعه ای بود از من که در ۸۳منتشر شد .در گرماگرمی که هنوز شعر ۸۰مسیرش را

نیافته بود و می رفت که شاعران تازه با بیرون رفتن از زیر سایه هفتادیها دهه ی جدیدی را در شعر رقم

بزنند که خوشبختانه الان به آنجا رسیده اند . و اما :

زنگ آخر جهان برای من زده شد . و آن را به خاطراتم سپرده ام . می خواهم بگویم در این سه سال

دوستان فراوانی با نقدشان مرا راهنمایی کردند . که همه شان را می ستایم .اما به رسم حرمت نگاه

داشتن .نقدی را که باران سپید عزیز بر این مجموعه داشت را در این پست می آورم .

به امید موفقیت شاعران نسل تازه ی ۸۰ که تلاش شد تا این جوانه ها سر بر نیاورند که خوشبختانه

اکنون در قامت درختی تناورند.

به بهانه ی دیدار با مجموعه شعر سامان بختیاری

خطر بیخ گوش زنگ آخر است!!!  .............. باران سپید 

   « زنگ آخر جهان » ، مجموعه شعریست از سامان بختیاری که در اسفند 83 توسط انتشارات داستان سرا در 80 صفحه با 41 شعر به چاپ رسیده است.

   طرح روی جلد که کاری از سیاوش برادران است ساعت شماطه داری را نشان می دهد که در ساعت دو و ده دقیقه در حال جیغ کشیدن است! که فکر می کنم نوشتن درباره طرح جلد را بگذاریم برای وقتی دیگر شاید حالا هم برای نوشتن در باره ی زنگ آخر دیر شده باشد .

   اصولا در باره ی نوع حروف چینی و  یا طرح جلد و دقت چاپ هم در اینجا حرفی نمی زنیم.

*** با ارفاق آثاری متعلق به اول 70

   اگر به طور کلی به این اثر بپردازیم ، می توانیم تا حدودی مختصات زبانی ، ادبی و حتی فکری شعر دهه 60 تا اوایل 70 را در آن بیابیم:

لغات و ترکیبات فارسی امروز، تنوع موضوعات در کل اثر، اشاره به مسائل خصوصی زندگی، توجه به مسائل اجتماعی ، در نظر داشتن مخاطب معمولی،استفاده خودآگاه از سمبل ها و نشانه ها و تلاش در بیان نمایی از حقیقت ...!

   آنچه که در اکثر شعرهای این اثر کاملا ملموس است، روائی بودن آن و استواری و پیوستگی سطور در محور عمودیست به طوری که سطرها صرفا جهت انسجام روایت توالی منظمی دارد و این توالی سبب شده نتوانیم یک سطر را از کل متن منفک بدانیم. به قولی حذف هریک از سطرها در مسیر روایت و فهم مخاطب !! ایجاد اختلال خواهد کرد .

   در واقع در یک ارتباط فرامتنی می بینیم که متن تحت تاثیر داستان قرار گرفته ( به سوی داستان وارگی پیش می رود ) به نحوی که عنصر روایت در آن اهمیت زیادی یافته و برجستگی خاصی دارد .اگرچه برای حفظ شاعرانگی متوسل به تصاویری انتزاعی شده و به زیبایی از پس آن برآمد اما نمی توان تصاویر از این دست را در فضای شعر امروز قرار داد چرا که نگاه امروزی به تصویر خود تحول یافته و نگاه شاعر امروز به موضوع تصویر خود می تواند محل مناقشه ی بسیار باشد. لیکن در فضای اشعار دهه های گذشته می توان از این رو یه کارهایی را مشاهده نمود .

( شعر بانو – ص 18 )

از پس پنجره خیره در انتهای شهر

آه می کشد

آینه را

بانو را می گویم

نشسته در روز – این آفتاب همیشه –

به فکر منجوق دوزی پیراهن شب است . . .

*** رفتار مستقیم

   گاهی سطرها آنقدر در برخورد مستقیم قرار می گیرند شعار زده  می شوند که به نظر می رسد مولف می خواهد یک دریافت قطعی را به مخاطب تحمیل کند.

(شعر بانو – ص 19)

زندگی را قسمت می کند

دشت را

کوه را

شهر را

نه شهر را نه

دشت را با قاب پنجره

به دیوار زده است . . .

   در برخی از قسمت ها با زیاده گوئی و کش دادن یک فضا رو به رو  می شویم که حس جدیدی را برای مخاطب به همراه ندارد. جز این که این دراز نویسی های بی مورد ما را از ادامه ی متن به گمان تکرار مکررات باز می دارد.

(آقای شعر- ص 7)

تخم شب می شکنم

تا زرده خورشید سرخ کنم

با فنجانی قهوه یا شاید چای

پیش از چکاندن حنجره خروس

یا تحریر خوانی هر پرنده دیگر

هر صبح شعری دم می کنم ...

   در بیشتر این اثر با وضوح و آشکار بودن سطور مواجه ایم. در واقع مفهوم کاملا ذهنی بوده ، در سطح قرار دارد و کمتر با لایه مندی متن برخورد می کنیم و این ویژگی متن را از تاویل پذیر بودن دور می کند و اینجاست که فکرمی کنم مولف ، مخاطب معمولی را در نظر دارد.

(شاید عشق- ص 13)

دست زنی را بگیرم و به تختش بدوزم

شاید اگر دوستش داشتم

در امتداد تخت به قرص های خواب

عاشق نمی شد.

   به کارگیری ضرب المثل ها و نیز گریز به اشعار کلاسیک و حتی به کارگیری تصنیف های بنان و شجریان نشان دهنده بروز بن مایه های فرهنگی و تلمیحات قدیم و جدید در این اثر است. شاید این تکنیک در روند یکسان اثر تحول ایجاد کند ولی متاسفانه مولف نتوانسته به یک ابتکار برسد تا مخاطب در برخورد با آن دچار هیجان ناشی از یک نوآوری گردد و طبیعی است این فرایند مخاطب جدی را تامین نمی کند .

( داستان نگفته ی ما – ص 23 )

تا کوزه در آب کف بزند و

کسی در آن طرف رود

گلی به آب بسپارد 

*** آنچه می نویسیم برای نوشتن کافیست !

    توقع داریم مولف از زیاده گوئی ها اجتناب کرده به ایجاز برسد. حتی ترجیح می دهیم که کمتر دچار کلی گوئی شده به اجزا بپردازد. اما متاسفانه کلی نگری و زیاده گوئی در برخی از سطور آزار دهنده است.

امید وارم مجبور نباشم توضیح داده و تاکید کنم که ایجاز الزاما برای کارهای بلند اطلاق نمی شود و نفس درازگویی بی مورد که باعث گشتن به دور خود می شود مورد نظر است .

( داستان نگفته ی ما – ص 22 )

من

که به کوه بودن خود عادت دارم

تا راست بمانم و

به کوه نرسم

(قصه – ص 25)

من اما خورشید را روشن نکرده ام

که فوتش کنم . . .

   در برخی از شعرها به حس رومانتیک ملموسی می رسیم که  می شود اقرار کرد شاعر در ابراز و به تصویر کشیدن آن توانائی کافی را دارد اما به جسارت لازم نرسیده است.

( ابراهیم تر از آتش – ص 71)

می خواستم ابراهیم تر از آتش

بسوزم

در عمق چشمهات...

(زندگی – ص 17 )

من تمامی خودم را به تو می دهم

ای عشق

بی هیچ مزاحم تازه ای.

*** می دانستم که شاعراست این !

   در جاهای محدودی از اشعار این کتاب به سطوری بر می خوریم که جملات به سمت محاوره شدن متمایل می شوند و می بینیم در همین جاهاست که شعر جذابیت و دلچسبی خاصی را با خود به همراه  می آورد. در واقع در سطرهائی که شاعر از فخامت ( براق شده بود به چشم های سیاهی... یا کرم ها خنیاگران زندگی اند ( وصیت نامه – ص 41 )) می کاهد و  به صمیمیت می رسد، شعر مطلوبتری را خلق می کند..

( این روزها- ص 11 )

کسی نیست که دست حافظ مادر مرده را بگیرد و

به آن طرف پل ببرد

آقا شراب تلخ می خواهد

شاخه نباتش گم شده است...

   سامان بختیاری در خیلی از اشعار این اثر نشان داده که می تواند قدم های بلند تری را برای شعر بردارد. اما علی رغم میل باطنی ام می خواهم بگویم نوع نوشتن ما هم متاسفانه جهان سومی است با اینکه شعار پست مدرنیستی ما را دارد خفه می کند .

• سرودی برای مرگ – ص 5

• مرداد 55 – ص 14

• همین جوری – ص 52

برای این دوست گرامی موفقیت های بیشتری را آرزو دارم.

باران سپید  –  بهار 86 -  ایران – گیلان

پــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدر

هر چه می گردم نیستی در کوسه حتا در مرجانهایی که کف خوابند حتا .

به تازگی ستاره ای از شلوارم بالا می کشد و در کور سوی کمرم فکر زایش دردی دیرین جان می گیرد .

پاهایم را چال می کنم تا شاید ازتو چیزی در من ریشه بدواند

و دستانم میوه بدهد و بعد بگویم می بینی من از تو سرشارم

در این سینه ستاره که هیچ

مویرگی پیدا نمی شود تا پا در قلبی سفت کرده باشد

این خطوط متورم با جریان گردش کلمه اکسیژنی از تو به نیمکره ی مغزم نمی رساند

کلمات من پارس می کنند و هر پاچه ای که می بینند سیخ می شوند

هر چه خودم را می مالم به این زندگی رنگی از تو نمی گیرد

رنگی از من نمی گیری

.... همیشه عینک

میتوانید بنشینید

مهم نیست هر صندلی که خالی دیدید

دارد شروع میشود .

لطفا بنشینید.

کجا ؟

همین جا

 هاااا آه همین کنار

برای شنیدن یک شعر همیشه عینک نمی خواهد

کمی بوی تند لذت کافیست . داشتم میگفتم .                 می گفتم ؟

از خداحافظ که پیاده شدیم

قطار سرنوشت  خودش را رفت و ما خودمان

تو سی خودت رفتی و من سیمرغ چه می دانستم .

تا راهی بشوم به وادی کلمات .

گفتم که برای نوشتن یک شعر عصرانه ای کافیست . در چشمهات قهوه ای تند بخار می شد و

وردی  که ته می  کشید در من

چه کلماتی که رژه میرفتند . فوت کن پسر فوت اجی مجی لا جهنم  هنوز که پا برجایی

هر چه بود قهوه ای تند مهارش نکرد این سرنوشت سگی را .

همه چیز مهیاست فنجانی که بر جاذبه ی میز لم داده

 و انگشتی که تا قعر این قصه تلخ است .

ما  که  هیچ

بماند برای شاملوهای قدو نیم قد که شاعرند .

با این همه واژگان مسلح  با ید خودمان را گیر نمی دادیم 

که زندگی رنگ  دیگری می شد. 

ببخشید برای دیدن این شعر بلیت دارید؟

ناکارآمدی قالب کلاسیک ...

در مادرم می خوابم

از پدرم بر می خیزم .

اما چه کنم این خانه گنجایش سه نفر بیشتر را ندارد .

 در زنم پا می کشم

  و  پسرم در فقراتم سر می خورد

هر روز تا دگردیسی یک مرد  پیله می شوم

هر روز از امتداد تخت راهی می شوم تا آقای بختیاری

آقای بختیاری در کشویش جا می شود

در میزش نوشته می شود

آقای بختیاری در کتش تنگ است

در شلوارش گشاد

و این وصله ی ناجور صبحانه ای تلخ است

همکاران گرامی اضافه کاریتان هجی کردن آقای بختیاری است

مشتری اول در من حواله می شود تا دانشگاه علوم پزشکی بندر عباس

((الو سلام عامو خانم شرجی دارید اونجا ؟

تا واریز بشم توش ))

مشتری دوم در من نقد می شود و مشتری سوم و چندم و چندم .

همکاران گرامی بره های مسیح در شما می چرند

و گاوی عمیق در آقای بختیاری ماغ می کشد .

هر روز از این دنده تا آن دنده باید بشوم تا خیابان را بچسبانم به خواب نیمروز زنم .

تا کودکم بشاشد به فلسفه ی عشق

باراندازی که آقای بختیاری است قاعدتا زنش خودش را در آن می شوید و از کشتی خبری نیست الا لنگر

خدا شاهد است آقای بختیاری زنش را دوست دارد کلمه را هم

  کلمه را دوست دارم پسرم را هم 

کتش را دوست دارد کلمه را هم  

و چقدر می خواهم آقای بختیاری را در میزش جا بگذارم

و همکاران گرامی چقدر خرید .

کاتی   کوتی   کلماتی

کاتی   کوتی   کلماتی

کلماتی رونده در راهی دور تا راهی دور تر از دور

کلماتی چسبنده بر پایی لنگ . از ابتدای این دروازه درهایی بسته تا دردی ناقص

انسانی ناقص تر .

من

 می رسم

نمی رسم

می رسم

نمی رسم

می رسم

نمی رسم

 پاهایم ریلی موازی

واینکه باید چمدان پا بشود تا در ایستگاه  دستی بتکاند برای باد .

تو می توانی معطل بمانی در خودت و تاخیر بیاندازی در عاشقیت

می توانی چیزی بنوشی مثلا  زهر ماری شبیه این قطار

و هی فحش بدهی چمدانی را که بی من راهی شده

من کاتی

تو کوتی

من کلماتی می خواهم هرزه  کلماتی زشت تر از آلت زنانه و هر چه بیشتر زور میزنم

کمتر سوراخی برای خزیدن میابم

من امروز می خواهم ریشم را بزنم زنم را

و تصمیم گرفته ام یقه ای را که تا کنون خفه ام می کند بچسبانم به میخ .

تو میتوانی هنوز در خودت معطل بمانی

و این راه این بی راه

کاتی کوتی . 

با سلام     پاییز و ناگزیر پاییز .

نه ردی از دستی نه پایی بر راهی جا می ماند 

ادامه ی ما در داستانی تازه تر شاید  به بایدی برسد

من در تمام این سالها  شق الدریا یی نکرده ام

دستم به روشنی هیچ لامپی نبوده  حتا

میزی برای آخرین شام نداشته ام

از خونم در خودم بودم نفس نفس زنان تا راهی در چشمانی ساده اما غریب

تکه هایم را بچسبان پازلی  به هم ریخته ام عمری

نبود این که شبی ماهت را قاب نگرفته باشم یا نامه ای در باد به باد نداده باشم

اصلا نبود روزی  که خیابانی در رگانم پا نزند و نامی جز تو برلبانم نبض بشود

پاییز دارد آرام منطقش را هجی می کند

فقط کافیست

 راهی  که آمده ام فوت کنم تا بعد

پاییز دارد

 کم

کم

.

.

.

.

.

نامهربانیم دادند اما گاهی وقتها سکوت زایشی دوباره دارد اگر چه ناقص اما دوباره زیستنی زیباست .

تا یادم نرفته از دور روی ماه پژمان الماسی نیا را ببوسم که با چای تلخ   دوستان را به

شنیدن زنگ آخر جهان دعوت کرده ودیگر اینکه شعری تازه از پس روزها

   کلمات

بیدارم کنید

با کلماتی می خوابم که جایشان را خیس می کنند

شب ادراری شاعرانه نیست

فقط تخت را کنار خیس نشانده ام

و هنوز مانده بگویم چه می کشم از دست این کلمات

مثلا باد

حادثه ای است معطل در ذهنم

و این که گیسو

چقدر باستانی است جان می دهد برای تشویش

بیرونم بکش

تا کمتر واژه

کمتر حرف

کمتر درد انسداد اعصاب

خودکاری که در من می رقصد

راه هست رود است       گیج تاب

هی باید دستش را بگیرم و

هی باید ببندم دهنش را

تا مثلا ننویسد     عاشقتم

تا مثلا باران را به آسمان کسی ندهد

و یا کمتر پنجره ای در انتهای سطر برای تنهایی کسی برساند

(( دیشب بخاری اومده بود کنار تختم تا بیضه هام جوجه بشن ))

جیک  جیک

جیک نزن

که بغض هم کلمه ایست گلوگیرو چقدر واژه در شریانم طبل می زند چه اندازه بی ربط .

فرقی نمی کند که کی آمده باشی یا چه وقت . مهم

آمدن است خواسته یا ناخواسته فقط همین که هر وقت

میپرسیدم می گفت:

"ای مادر یه روز گرم تابستونی مرداد یه هو دردم

گرفت بعدنمی دونم چی شد گفتن پسره درست

22/مرداد/55بودبیمارستان ساسان کرج فقط همین "  

مرداد55

خرو س خوانِ نگاهِ من بود و

 گيسوان خيس خورده از خورشيد

و سرگرداني بادهاي مردادي

با دردي

که خلاصه اش من بودم

از دندان شب نيافتادم

از زني كه پياله‌هاي شراب به چشم داشت و

عشق به نان سفره مي بخشيد

از روز

از غزل هاي خورشيدي مردي

كه در انديشةی   دستگيري رستمش بود

تا آسوده

بر شصتمين عصاي خود

قوز بزند .

نه مادرم مجنون

نه پدرم ليلي به بغل داشت ( فقط خداي هم بودند )

حالا نادرترين مرد با سيبيلي بيرون زده از متن

چاي مي خورد در نادري و

سيگار دود مي كند سرزمينش را

اسبت كجاست ؟

فاتح خاك هاي پريده رنگ

به كسانم برسانيد: 

شما كه براي مصرف عشق چاي مي نوشيد

حالا

من مانده‌ام آويزان

در بافةی گيسوان سپيد زني

كه عشق خطابش كردم .

جغرافیای   خسته

و شروع همه چیز از سوتین صورتی بود

که تفلیس لقمه ای بشود از جغرافیا

و من سبیلی در حرمسرا

نعش این جغرافیای خسته کجاست ؟

با این همه شاعر این همه رود این همه دیوانه

از توس توسی را به دست کسی بدهید که فردوسیش راست در خیابان

برقصد و

اسفندیاری هرزه بر هر دار بیاویزد.

شیرازه ی این شعر در هیچ مولیانی نمی لولد

با این همه ساقی 

چه اندازه شراب

چه اندازه رود

چه اندازه سیمین ساق

باید

نه این رکناباد  نه کنار آباد  هیچ تختی مرا نمی خواباند

مو لای درز این صوفی نمی رود نمی رود که برود

جنون جنسی این شمس هم آفتابی است عالمتاب

چه اندازه مولانا

چند من مثنوی به نشخوار این همه آدم این همه گوش

من از تو که یا ایهل  ایهل ایهل .....

ساقی ببین چه ابروان نحیفی پل صراط من شده اند

این دریا باید بشکافد

بشکافد این سینه باید ( این که می گویم اشاره نیست )

تا سهم ما از خودمان خزر بشود  خز بشود بعد برویم تا مزخرفات

تا لهجه ی این آب فارسی بخواند

فارسی برقصد  بندر بشود  در نشود اما                                        

برای هر بی سر و پا

هر که آمد رید

(پسره ی  چلقوز چه مهملاتی می بافی ))

ببخشید  پدرم بود کمی بم است ولی نمی لرزاند

ته این سطر مستراحی است راحت باش عزیزم

در رگهای من باد می پیچد و ما تحت این خاک عجیب توفانی است

نمی توانی که نباشی  سیگارت را بگیرانی و بگذری از این همه خط

چند تا هزاره آمده ایم ؟ تا این تظاهرات

تا اینکه آسمانمان هفت است اما هشتمان مقدس تر

باور نمی کنی بجنگ

اصلا از این تخت پایه اش را بردار

بر دار کن این همه پرده را

نمی توانم تهرانی تر از تهران باشم    (جنده لاشی )

نفتت را بنوش تا بشکه ات بکنم

تبریزی باش ریز  باش به شرط اینکه تیز باشی

     ( سن ایچ گیزلم )

اسبت رابتاز تا اسکندر آبستره ای بشود در روده ی این خاک 

و دیگر اینکه طبرستان با هیچ تبری نریزد از درخت

این کوسه چنگیز است ؟  چقدر آقا داریم بی خونریزی

چقدر خواجه بی دندان

تو کمرت جان می دهد عزیزم  جان میدهم  تا نفست  پاک بشود

که برقصد در قونیه کمرت

و سینه هات در تخت عاشقت را سینه سوز بکند

باسنت قوس بردارد

تا این شیوخ چه ماهی سربکشند تا صبح

تا این افول

با این فال  این جغرافیای خسته ....